⁴آبان ۹۶

توی وبلاگ خودم دوری زدم.... و بعد نخ نامرئی غم و نارضایتی را که از بین روزها رد شده بود دیدم....جالب است، آدمی که فکر میکند خوشبخت و شاد و آرام است، هر چیزی که بخواهد و برایش مهم باشد را دارد، وقتی کمی از صحنه! دور میشود، به قضاوتهای پیشینش شک میکند....دلم میخواهد سکوت کنم. رشد کنم. از این رشد نیافتگی، از این ناتوانی در خواستن، گفتن و ابراز کردن آنچه که هستم،هستم با حروف درشت، خسته ام. کاش زندگی ام طور دیگری گذشته بود.کاش مسیر دیگری را امتحان کرده بودم و آدم دیگری بودم.دست کم توانش را داشتم که خودم باشم و با خودخوری و شرمساری، روی نظرات واقعی و خواسته های اصلی ام پرده سکوت نکشم. ⁴آبان ۹۶...

ساعت ۳شب بیدار شدم و خوابم نبرده تا الان.مهمانسرا هستیم،به خودم میگم چه خبط و خطایی بود که مرتکب شدیم ما. تهران رفتنمون چی بود؟؟ خصوصا وقتی نهایتا یکسال دیگه هیئت علمی مشخص میشه و میریم شهر دیگه.خودمونو و این بجه رو اواره کردیم.نصف دی به بسته بندی اثاث گذشت. الانم که بیست روز از بهمن آواره بودیم. آرمان اونقدر استرس داره که شبها نمیخواد بخوابه و حتی گریه میکنه.از تهران متنفرم. از ترافیکش از هواش، کاش برمیگشتیم.خونه قشنگ و شهر آروم و زندگی روی روالمون رو ول کردیم و شدیم آواره.تو خونه مردم و مهمانسراها.یکسال گذشته برام.حتی در واقع حوصله خوابگاه متاهلی قد کف دست رو تدارم.از همه بدتر،فکر کردم به محل کار خودمه.متنفررررم از اونجا از فکر برگشتن بهش و دیدن اون آدما.میخوام پیش آرمان بمونم.میترسم جنگ بشه.خواب میدیدم دوتا مار کوچلو تو کیفم بودن یکی یفید و یکی سیاه از ترسشون نمیتونستم به کیفم دست بزنم.پست حمیدم که نزدن.این چه کاری بود آخه.داریم اشتباهاتمونو بیشتر و بیشتر میکنیم.اگه جنگ بشه تهران بدترین جاست .باید بریم. باید هرچه زودتر جمع کنیم و بریم.آرمان باید یه جای ادم وار بره مدرسه....دلم میخواد با یکی مشورت کنم.کاش سمیه میومد پیشم....یا من میرفتم.... ⁴آبان ۹۶...

من دره ی عمیق غمم، در من

پرواز ده

طنین کلامت را.... (مصدق)

کلام چه کسی؟؟ جهان من از کی اینقدر تهی و تنها شده؟...

دلم برای حمید مصدق تنگ شد، برای دو منظومه که رخنه های داغ  قلبم را با خنکی جریانش آرام کند...

⁴آبان ۹۶...